شنبه ۲۲ فروردین ۱۴۰۵ - ۱۲:۲۰

کارگردان «صیاد» در گفتگو با «سینماپرس» مطرح کرد:

قطعاً «ملتی» که تا این اندازه ازخودگذشتگی می‌کند «آینده‌ی روشنی» خواهد داشت/ «خداوند» این «مجاهدت‌ها» را بی‌پاداش نخواهد گذاشت

مراسم ختم صدرالدین حجازی؛ جواد افشار

کارگردان فیلم سینمایی «صیاد» با بیان این مطلب که پیش از تحمیل این جنگ، این نفاقی که وجود داشت و در خیانت‌ها و وطن‌فروشی‌هایی که شاهد آن بودیم، بی‌سابقه بود؛ گفت: به نظر من شاید در کمتر جایی از دنیا چنین چیزی دیده شده باشد. در چند روز نخست که هنوز این اتفاق‌ها تا حدی موجب شگفتی بود، با برخی دوستانی که در خارج از کشور بودند ارتباط داشتیم و آن‌ها نیز از این موضوع متعجب بودند؛ از این‌که واقعاً سطح و سقف این وطن‌فروشی تا کجا می‌تواند باشد، به‌طوری که حتی خارجی‌ها هم متحیر شده بودند.  

«جواد افشار» کارگردان مطرح سینما و تلویزیون در گفت و گو با خبرنگار سینماپرس در واکنش به وقوع «جنگ تحمیلی رمضان» و شهادت «امام سیدعلی خامنه ای» اظهار داشت: به اعتقاد من آینده‌ی روشنی در پیش داریم. به هر حال با این حماسه‌هایی که در حال خلق شدن است، چه از سوی مردم و چه از سوی نیروهای نظامی، انتظامی، ارتش و سپاه که برای دفاع از میهن تلاش می‌کنند، می‌توان به آینده امیدوار بود.

وی افزود: به اعتقاد من شاید حماسه‌هایی که در این چند روز شاهد آن بودیم، کمتر از حماسه‌های هشت سال دفاع مقدس نباشد. بنابراین وقتی چنین اتفاقی در این سطح و با این گستردگی در میان مردم و نیروهای مقتدر نظامی شکل می‌گیرد، نشان‌دهنده‌ی آن است که برای این وطن و این میهن همه پای کار هستند و برای آینده‌ی این سرزمین همه چیز خود را می‌گذارند. قطعاً ملتی که تا این اندازه برای دفاع از خود ازخودگذشتگی می‌کند، آینده‌ی روشنی خواهد داشت و خداوند نیز این مجاهدت‌ها را بی‌پاداش نخواهد گذاشت.

کارگردان فیلم سینمایی «صیاد» با بیان این مطلب که به اعتقاد من پیش از تحمیل این جنگ، این نفاقی که وجود داشت و در خیانت‌ها و وطن‌فروشی‌هایی که شاهد آن بودیم، بی‌سابقه بود؛ تصریح نمود: به نظر من شاید در کمتر جایی از دنیا چنین چیزی دیده شده باشد. در چند روز نخست که هنوز این اتفاق‌ها تا حدی موجب شگفتی بود، با برخی دوستانی که در خارج از کشور بودند ارتباط داشتیم و آن‌ها نیز از این موضوع متعجب بودند؛ از این‌که واقعاً سطح و سقف این وطن‌فروشی تا کجا می‌تواند باشد، به‌طوری که حتی خارجی‌ها هم متحیر شده بودند.

او ادامه داد: بعد از جنگ یکی از دوستانم از ترکیه تماس گرفت و می‌گفت ما اصلاً باورمان نمی‌شود که کسی از این‌که به کشور و سرزمینش تجاوز می‌شود خوشحال باشد. می‌گفت مگر چنین چیزی در دنیا وجود دارد؟ مگر ما جایی دیده‌ایم! البته ممکن است در گوشه و کنار برخی کشورها و در بعضی جریان‌های تاریخی نمونه‌هایی دیده شده باشد و حتی امروز هم در برخی جنگ‌ها ممکن است عده‌ای موافق و عده‌ای مخالف باشند. اما این‌که کسی در سرزمین خودش از تجاوز به کشورش ابراز شادمانی کند یا حتی پایکوبی کند، به نظر من کمتر قابل تصور است.

افشار بیان کرد: این موضوعات بسیار دراماتیک و در عین حال دردناک است و از این جهت هم شگفت‌انگیز است که چگونه ممکن است سقف آرزوها و آمال عده‌ای، برای مطامع شخصی یا جناحی یا هر نوع منفعت دیگری، به جایی برسد که به یک قدرت خشن و بی‌رحم پناه ببرند؛ قدرتی که سابقه و تاریخش گواه آن است که رژیم‌هایی کودک‌کش بوده‌اند و هنوز فاصله‌ی زیادی از جنایت‌هایشان نگرفته‌ایم و آن‌ها را به چشم می‌بینیم.

وی افزود: با این حال همچنان عده‌ای به آن‌ها امیدوارند و دل‌خوشی دارند. این‌ها موضوعات مهمی است که در کنار حماسه‌هایی که در ابتدای عرایضم به آن اشاره کردم، نوعی پارادوکس ایجاد می‌کند و می‌تواند بسیار دراماتیک باشد. البته شاید هنوز زود باشد که درباره‌ی این موضوعات و سوژه‌ها به‌طور خاص و مفصل صحبت کنیم، اما این جنگ نشان داد که چه واقعیت‌هایی در دل خود داشت و چه تفاوت‌ها و چه اشتراک‌هایی در کنار هم قابل مشاهده بود.

کارگردان سریال «کیمیا» در مورد سکوت هنرمندان در قبال این جنگ تحمیلی و ضد ملی میهنی اظهار داشت: به هر حال هر کسی در مسیر آگاهی و بیداری خود یک نقطه و یک بزنگاه دارد. اگر به تاریخ بشر نگاه کنیم، می‌بینیم افرادی بوده‌اند که حتی در دقیقه‌ی نود یا گاهی پس از آن بیدار شده‌اند.

وی تاکید کرد: من شخصاً این موضوع را مورد سرزنش قرار نمی‌دهم. به اعتقاد من فشار آوردن به هنرمندان یا آنچه اصطلاحاً «سلبریتی» نامیده می‌شوند، از اساس اشتباه است و باید به آن‌ها فرصت داد.

«جواد افشار» در پایان این گفت و گو خاطرنشان ساخت: هر کسی ممکن است در شرایطی خاص، با دیدن یک جرقه یا مواجهه با یک اتفاق، به درک و آگاهی لازم برسد. در طول تاریخ هم چنین نمونه‌هایی داشته‌ایم؛ کسانی که از ابتدا فدایی یک جریان بوده‌اند و کسانی که در ساعات پایانی به آن پیوسته‌اند. برای مثال در واقعه‌ی کربلا، اگر نگاه کنیم، اولین کسی که شهید شد حُرّ بود؛ کسی که در ابتدا راه را بسته بود. این نمونه‌های تاریخی نشان می‌دهد که هر فردی در زمان خود به این درک می‌رسد و نباید در این مسیر عجله کرد یا فشار آورد، بلکه باید اجازه داد این تحول در درون انسان شکل بگیرد، قلبش منقلب شود و به آگاهی و فهم لازم دست پیدا کند.

ارسال نظر

شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.